اسیدیته کربوکسیلیک اسیدها را می توان با ساختار شیمیایی و اثرات الکترونیکی آنها قضاوت کرد. اسیدیته اسیدهای کربوکسیلیک ارتباط نزدیکی با ساختار مولکولی آنها، از جمله تعداد و موقعیت گروه های کربوکسیل و خواص جانشین های متصل به گروه های کربوکسیل دارد. به طور کلی، هر چه تعداد گروه های کربوکسیل بیشتر باشد، اسیدی تر هستند. هرچه فاصله بین گروه های کربوکسیل نزدیکتر باشد، اسیدی تر هستند. علاوه بر این، اثرات الکترونیکی مانند القاء نیز می تواند بر اسیدیته اسیدهای کربوکسیلیک تأثیر بگذارد. گروههای الکترونکشنده مانند هالوژن، سیانوس، نیترو و غیره میتوانند اسیدیته اسیدهای کربوکسیلیک را افزایش دهند، زیرا این گروهها چگالی ابر الکترونی پیوندهای اکسیژن-هیدروژن را از طریق اثر الکترونکشی کاهش میدهند و در نتیجه تجزیه اتمهای هیدروژن را تقویت میکنند.
به طور خاص، در بین اسیدهای مونو کربوکسیلیک اشباع، اسید فرمیک اسیدی ترین است و پس از آن اسید بنزوئیک و اسید استیک قرار دارند. کربوکسیلیک اسیدهای غیراشباع معمولاً اسیدی تر از کربوکسیلیک اسیدهای اشباع شده آنها به دلیل اثر الکترون گیر پیوندهای دو یا سه گانه هستند. علاوه بر این، مقدار pKa یک اسید کربوکسیلیک می تواند برای تعیین کمیت قدرت اسیدی آن استفاده شود و هر چه مقدار pKa کوچکتر باشد، اسیدی تر است.